Het is altijd een blije verrassing om in het steeds groeiende boekenaanbod een nieuwe bundel van Theo Olthuis aan te treffen. Als geen ander weet hij emoties en schijnbaar alledaagse gebeurtenissen in een poëtische taal te gieten. Theo Olthuis laat zijn spaarzame maar zorgvuldig gekozen woorden zelf hun werk doen. Soms zijn de situaties en gevoelens heel herkenbaar zoals in Naar de kapper, Van tafel, Sssst! en Boos. Die sluiten aan bij de ervaringswereld van een ruime groep kinderen. Die herkenbaarheid in combinatie met de klankrijke ritmes zorgt voor toegankelijkheid en leesplezier. Vaak geeft hij in zijn werk het woord aan wie dat zelf niet kan nemen, dat geldt deze keer voor het paard in Alleen, het konijn in Mijn konijn en de vlieg in Vlieg. Die gedichten trekken in hun beknopte omvang de wereld open en nodigen uit tot bedachtzaam herlezen en tussen de regels lezen. Ook Genoeg en Wagentje zijn mooie voorbeelden van toegankelijke gedichten die door hun verrassend einde tot nadenken stemmen.

Vliegen zonder vleugels bevat vijftien eerder verschenen en twintig nieuwe gedichten. Dit keer verzorgde Aron Dijkstra de kleurrijke illustraties. Ze tonen wat er geschreven staat en vormen zo samen met de tekst één geheel. Een geheel dat jonge kinderen, en ook wie nog een beetje kind in zich heeft, uitnodigt tot genieten en vooral tot herkennen wat anderen zo mooi in taal en beeld hebben gebracht.