Het levensverhaal van Ocean Vuong leest als een Hollywoodscript. Een Vietnamese trouwt tijdens de Vietnamoorlog met een Amerikaanse soldaat. Hun dochter immigreert mettertijd met haar 2-jarige zoontje naar de VS. Vanaf 2010 vergaart Ocean Vuong lof met gedichten over oorlog, homoseksualiteit, drugsverslaving en zijn analfabete moeder. Hij heeft met succes op die thema’s voortgebouwd in de semiautobiografische roman ‘Op aarde schitteren we even’, maar nu keert Vuong terug naar zijn eer-

ste liefde, de poëzie. Zijn moeder is gestorven aan borstkanker en hij tracht zachtheid te vinden in dit afscheid, en in de harde buitenwereld. Een queeste waarin velen zich zullen herkennen. Om zijn hobbelige rit naar menswording te vatten, hanteert Vuong eerder associatieve beelden en verhalenflarden dan rijm en woordgoochelarij. Ondanks de onberispelijke vertaling van Onno Kosters vloeit het Nederlands minder dan het Engelse origineel. Vuong mengt gebalde spreektaal met onconventionele beeldspraak die soms verwart, maar vaker kippenvel bezorgt: ‘Toen kwam het tot mij, mijn leven. Herinnerde ik mij mijn leven zoals de steel van een bijl zich de boom herinnert, halverwege de zwaai & was ik vrij.’

“De tijd is een moeder” is de nieuwste publicatie van Ocean Vuong (Saigon 1988), een Vietnamees-Amerikaanse schrijver. Hij emigreerde in 1990 met zijn familie naar de Verenigde Staten. Vuong is een ontdekking. Zijn eerder verscheren roman 'Op aarde schitteren we even'* maakte ook in Nederland veel enthousiasme los. Zijn gedichten staan vol van die verscheuring ('In mijn hoofd is die oorlog overal') en van de verwarrende familierelatie die daar mee samengaat. De gedichten zijn niet bepaald traditioneel, zowel inhoudelijk als qua vorm. Meest opvallend is in dat opzicht een gedicht dat bestaat uit een lijst met 'Bestellingen op Amazon van een voormalig medewerker van een nagelsalon', dat je half verveeld begint te lezen, tot de vorm inhoud krijgt en je beetpakt. Verder gebruikt Vuong effectief diverse stijlmiddelen zoals enjambement en de 'terugspoelknop'. Inhoudelijk gaan de gedichten ook over de worsteling met (seksuele) identiteit. De vertaling loopt soepel. “Vertalen doe je samen, zeker als je het alleen doet”, zegt vertaler Onno Kosters in het dankwoord bij deze bundel.