Poëzie is commercieel volstrekt oninteressant, behalve als het poëziebloemlezingen betreft. Dat bewijst de firma Stassijns-Van Strijtem nu al enkele jaren lang. Het duo heeft zich erop toegelegd om de wereldpoëzie in kaart te brengen volgens de grote 'thema's' die een ruim publiek kunnen aanspreken. Niet verwonderlijk komt daarbij, na de liefde, nu de dood aan bod (en allicht volgt volgend jaar de natuur). Lezers willen inderdaad een gedicht nogal gemakkelijk associëren met de grote ervaringen uit het leven, en op zich is daartegen niets in te brengen. Het nieuwe boek van Stassijns en Van Strijtem bestrijkt, net als zijn voorgangers, opnieuw een bijzonder ruim terrein. Niet alleen zijn hier teksten opgenomen uit de hele literatuurgeschiedenis (vanaf de Oudheid) en uit de gehele wereldliteratuur (met inbegrip van het oosterse erfgoed), maar de gedichten nemen het begrip 'dood' ook erg ruim. Daardoor ontstaat een verzameling die op zich wel interessante teksten bevat, maar eigenlijk relatief weinig coherentie vertoont; ook de keuze voor een chronologische in plaats van een inhoudelijke rangschikking van de gedichten illustreert die vage thematische afbakening. Al bij al heb ik de indruk dat dit boek, meer dan zijn voorganger, 'maakwerk' is, snel gemaakt met het oog op de vlotte realisatie van een opvolger voor de vorige successen. Die nogal kritische beoordeling neemt echter niet weg dat dit boek een aantal mooie gedichten bevat. Anderzijds is de keuze vrij willekeurig, en ook de wijze waarop de Nederlandse literatuur wordt vertegenwoordigd lijkt toch sterk op improvisatie in plaats van op een systematische verzameling van documentatie. Stassijns en Van Strijtem zijn de kritische lezer die ik ben, alvast enige revanche verschuldigd. [Dirk De Geest]

Tijdens de boekenweek 2003 verschenen verschillende verzamelbundels met gedichten rond de dood. De meeste bevatten werk van Nederlandstalige dichters. 'Het laatste anker' bevat echter gedichten van dichters uit alle tijden en van alle plaatsen. Veelzeggend is de ondertitel: '300 gedichten over dood en wat troost uit de hele wereld'. De samenstellers Stassijns en Van Strijtem hebben alles in het werk gesteld om er een prachtige bundel van te maken. De gedichten over de dood die in hun vorige drie bloemlezingen zijn opgenomen ('De mooiste van de hele wereld', 'De mooiste van altijd', 'Liefdes werk') werden alleen een enkele keer 'gekopieerd'. Maar de samenstelers zijn op zoek gegaan naar vooral veel nieuwe nog onbekende gedichten. Soms gaan ze daarbij ver terug in de tijd, omdat: 'het landschap van de geschiedenis vol staat met stenen gedichten.' Dus vind je Catullus en Homeros aan het begin van de bundel en Wigman en Heytze aan het einde. En daartussen vele onbekende namen uit het (verre) buitenland). Het is een waar verzamelmeesterwerk. Gebonden op royaal formaat.