Al op de eerste bladzijde merk je dat dit wel eens een zwaar verhaal zou kunnen worden. Lars is namelijk net gestorven. Zijn vader, moeder, zus en broer blijven alleen achter. De pijn is voelbaar, maar tegelijk wordt het al snel duidelijk dat zus Klaartje en broer Sander iets te verbergen hebben. Wat verder in het verhaal wordt vrij abrupt duidelijk dat Lars niet altijd zo’n fijne broer was. Lars was niet alleen een lastige en gemene puberbroer voor Sander, vooral naar Klaartje toe was zijn gedrag grensoverschrijdend. Dat werpt een heel ander licht op het verhaal. Dit geheim is zwaar om dragen voor Sander en Klaartje. Doorheen het boek merk je dat ze ermee worstelen. Vertellen ze het aan hun ouders of toch maar niet?

Karen Rastelli raakt in haar eerste boek een pijnlijk thema aan. In dit dunne boekje (55 p.) is de tekst zeer eenvoudig geschreven. De hoofdstukken zijn kort, zodat er veel op korte tijd gebeurt. Dit zorgt af en toe voor een schokeffect. Sommige stukken tekst zijn voor interpretatie vatbaar. Hier ben ik, omwille van het grensoverschrijdend gedrag, voorstander van. Het boek leest als een trein. Als volwassene voel je vrij snel aan dat dit boek een eerder donkere kant uitgaat. De kaft draagt hier ook wel toe bij. Toch was het voor mij ook wat schrikken toen duidelijk werd dat Lars zijn handen moeilijk thuis kan houden. Misschien was een subtiele verwijzing hierover op de achterkant van het boek wel zinvol geweest. Incest is toch een thema dat extra duiding vraagt voor pubers lijkt me. Ondanks de eenvoudige taal is dit een boek voor 14-plussers.